Gisteren zei een goede vriend, Paul, tegen mij: “ik had het er van de week nog met Meltem (zijn vrouw) over. Jij ligt gewoon mijlen voor op ons allemaal. Het is echt heel interessant om dat mee te maken”. Ik denk dat hij gelijk heeft – zonder arrogant te willen zijn. Wel is het een kwestie van dosering. Er is een hele vertaalslag nodig van de gewone ervaring van de meeste mensen naar echte hoogstaande kennis, maar iedereen kan het zich uiteindelijk goed eigen maken, en zich totaal verheffen.
Pijn is zo’n onderwerp, waarvan ik denk dat ik die rol nu kan vervullen. Wij denken, denk ik, dat we allemaal weten wat pijn is. Als ondernemer leer ik dat het de beste ingang is voor verkopen, en eigenlijk is het bijna onmogelijk in de huidige markt om te presteren als je niet expliciet appeleert aan pijn, en hoe je die voor de consument kan oplossen. In de geneeskunde is een hele industrie van miljarden opgebouwd rond het oplossen van pijn. Een hele generatie voor ons, althans die van mijn moeder, is opgegroeid met het idee dat je bij pijn naar de dokter gaat, zijn instructies opvolgt, en dat het dan over gaat.
De afgelopen 20 jaar werd het mij toegelaten me langzaam in toenemende mate te trainen in een heel verheven spirituele discipline, De Kunst van het Goddelijke Licht. In het begin had ik veel moeite met de onderrichtingen, die een nogal ander perspectief op het leven geven dan de meeste mensen bereid zijn te denken. Naarmate ik vele jaren steeds toenemende tijd werd toegelaten de Kunst van het Goddelijke Licht dagelijks te gaan beoefenen met mijn gezin, maandelijks de dankzeggingsceremonies bezocht in de Dojo in Brussel, en mijn diepste gedachten begon te bestuderen conform de onderrichtingen, kon ik, wat mij eerst tegen de borst had gestuit, gaan testen. En in deze context zal het je waarschijnlijk niet verbazen, dat ik heb moeten vaststellen dat, wat we over het algemeen denken dat waar is, eigenlijk een illusie is.
Op 4 december ben ik met mijn beide zoons (11 en 14) bij ons in het dorp Driemond gaan schaatsen. We zijn daar lid van de ijsclub. Vorig jaar was het clubhuis afgebrand, en zowaar: er stond een heel nieuw! Dankzij de toegewijde inspanningen van een paar stevige kerels met rechterhanden. Ik was vervuld van dankbaarheid, en stapte vrolijk met mijn kinderen op het ijs.
Dico had net nieuwe schaatsen. Van die verstelbare plastic schoenen op Noren. Hij reed direct heel lekker. Alrik reed nog op de klassieke Noren, en ging niet snel. Na een tijdje heb ik Dico gevraagd Alrik ook eens op zijn schaatsen te laten rijden. Zo gezegd zo gedaan, en toen ging Alrik ook veel beter. Intussen begon ik zelf ook aardig de slag weer te pakken te krijgen. Ik merkte dat ik op het “mooie” stuk tegenover het clubhuis vanzelf lekker diep in de knieёn begon te gaan, en zelfs met hele lange slagen een behoorlijke snelheid kon gaan opbouwen, zoals ik me dat herinnerde.
Zo naderde ik de jongens van achteren, en ging er rechts rakelings voorbij, en opeens … ging ik heel langzaam onderuit. Ik was me er tijdens de val al van bewust dat het echt mis zou gaan. Maar de hoop leidt dan in het bewuste deel van de gedachten tot ontkenning. De pijn schoot als een bliksemschicht in mijn rechterheup. Ik draaide mezelf liggend op het ijs rond, want ik was precies voor mijn zoons ten val gekomen, om te zien hoe het ook hen was vergaan. Zij waren direct zeer betrokken. Alrik was ook gevallen, maar mankeerde niets. Er was al direct iemand uit het clubhuis, of God weet waar vandaan, bij me, om te vragen hoe het met me ging. “Veel pijn”, zei ik, “maar dat zal wel overgaan”. Ik dwong mezelf op te staan, ondanks de pijn, in de veronderstelling dat het inderdaad wel over zou gaan.
Na 50 m was ik voor het clubhuis en merkte ik dat ik flauw zou vallen, als ik niet zou gaan liggen. Ik legde mezelf dus eenvoudig neer op het ijs. Een vrouw kwam naar me toe, die al direct had gezien dat het niet goed met me ging, toen ik langs haar reed. En ook anderen hadden zich nu om mij heen verzameld, nu ik daar lag. Ik begreep wel dat het niet zo kon blijven, dus ik begon op handen en knien naar het clubhuis te kruipen. En daar kwamen een paar stevige kerels vandaan. Ze hielpen mij overeind om met hun steun te lopen, maar ik merkte dat ik staande weer het bewustzijn ging verliezen, dus ik ging terug op mijn knien, kruipend het clubhuis in, waar ik links van de toegang, maar even ben blijven liggen. Met enige uitleg waren de volwassenen een en al steun. Voor de kinderen bleef het een vraag wat ik daar nou deed, op de grond.
Ik leefde nog in de illusie dat mijn vrouw Irene mij wel op zou halen. Maar de vrouw achter de bar probeerde me aan mijn verstand te brengen dat het best gebroken kon zijn, en dat je dan geen idee hebt wat je aanricht. Ze zei dat ik een ambulance moest laten komen. De pijn was enorm, en het bewegen ging mij moeilijk af, maar ik wist dat ik daar prima mee overweg kan, ondanks de fysieke reacties van kreunen etcetera. Met wat hulp was ik heel goed thuis gekomen, maar ik liep er tegenaan, dat die oplossing voor de anderen niet acceptabel was. Dus ik belde eenvoudig 112 op mijn mobiel.
Intussen had Alrik Irene bereikt en zij was met een vertraging vanwege een afgesloten weg, aangekomen in het clubhuis. Ik vertelde haar dat ik toch de ambulance had laten komen. Toen die er was kon ik inmiddels weer zitten op een stoel. Het verplegend personeel was ontzettend aardig en vakkundig. De grote deuren gingen open, en op de brancard de ambulance in. Ik kon het niet laten nog een leuk zakelijk gesprek met mijn verpleger aan te knopen, die ik later een mailtje over My Shopping Genie heb gestuurd. Maar toen ik even op mijn rug lag, en door het dakraam naar de sterrenhemel keek, was ik mij bewust dat het de tweede keer was in 1,5 jaar dat ik mezelf vanwege mijn omgeving onderworpen had aan dit grote vertoon, terwijl ik wist dat het niets op zou leveren. Hoe vakkundig en goed bedoeld ook.
Er was niets gebroken, bleek na enkele uren in het ziekenhuis, zo rond half twaalf. De verpleegster was ontzettend aardig en betrokken, toen ik ook met haar vrolijk een gesprek had aangeknoopt. Ze vertelde mij dat het best moeilijk is in haar vak. Haar zoon had de opleiding verpleegkunde gestaakt, omdat hij het niet leuk vond. Irene was mij iets later met de auto gevolgd, en was erin geslaagd voor mij een kopje koffie te scoren. De arts was afstandelijker, en zij dat ik weer naar huis kon. Ik zei dat ik vanwege de pijn niet kon lopen. Ze dwong me te gaan staan, om het te proberen. Ik zakte voor haar ogen in elkaar als ik halverwege was. De pijn was totaal overweldigend. Ze zij dat ze pijnstillers zou voorschrijven en dat ik dan weer naar huis kon. Op mijn vragen zei ze ook ze dat ze een rolstoel kon regelen naar de uitgang.
Ik had genoten in het ziekenhuis. Ze presteren daar onder grote druk met grote saamhorigheid op een zeer hoog niveau, en dat voelde ik. Terwijl Irene mij naar de uitgang reed, nam ik afscheid van deze plek, en zij iedereen vrolijk goedenacht.
Eenmaal buiten kwam ik meer tot mezelf, en slaagde ik er weer in, zoals ik dat van mezelf ken, dankbaarheid te ervaren voor de pijn. Dan wordt het eenvoudig een sensatie ergens in mijn lichaam en heb ik er geen last meer van. De overgang van de rolstoel naar de auto was al veel minder problematisch dan de eerdere gelegenheden. Zo mocht ik Sinterklaas vieren bij onze houtpelletkachel met de kinderen, Irene, mijn moeder en oudste zus, zittend in … een bureaustoel op wieltjes.
Volgens de onderrichtingen is pijn de afvoer van gifstoffen uit het lichaam. Het gaat steeds om een gelegenheid toegekend vanaf een hoog niveau om opgestapeld negatief karma te compenseren, en je te verheffen naar een (het eerdere, voor de “slechte” daad, die het karma heeft veroorzaakt) hoger niveau. Het is dus iets om diepzinnig dankbaar voor te zijn. Na 20 jaar training, slaag ik daar vaak in, maar soms ook niet. Als ik erin slaag, is pijn totaal geen probleem, hoe sterk die ook is. Als ik erin slaag diepzinnig dankbaar te zijn voor deze gelegenheid om me te verheffen, dan verdwijnt de ervaring van de pijn als pijn, en gaat die over naar een sensatie ergens in mijn lichaam, die ik kan verwelkomen en omhelzen, als een proces dat mij werkelijk fundamenteel helpt.
Dus, wat is de oorzaak van het lijden van de mensheid? Juist, we hebben dat helemaal zelf in de hand, als we bereid zijn ons te verheffen! En de moeite en inspanningen te doen, die nodig zijn om tot dit inzicht en deze praktijk te komen. Het is heel eenvoudig: onze toekomst hangt daarvan af.
Gelukkiger, Gezonder & Succesvoller In Korte Tijd, Zonder Moeite Te Doen
